ظرفیت زیستی به زبان ساده، حداکثر جمعیت و سطح فعالیتی است که یک سرزمین می تواند بدون تخریب منابع طبیعی، افت کیفیت زندگی و ایجاد بحران های پایدار در خود جای دهد. این ظرفیت تابع منابع آب، کیفیت هوا، توان اکولوژیک، زیرساخت های حمل ونقل، انرژی، خدمات شهری و ظرفیت مدیریت محیط زیست است.