آنجا که ارادت، از مرزِ حقیقت می گذرد؛ سخنی در پاسداری از حرمت مقامات دینی و نقد یک قیاس بی دلیل

گاهی انسان سخنی می شنود که نخست آرزو می کند اشتباه شنیده باشد؛ دوباره گوش می دهد، کلمات را در ذهن مرور می کند و امیدوار است شاید مقصود گوینده چیز دیگری بوده است. اما هنگامی که همان عبارت، روشن و بی پرده تکرار می شود، دیگر نمی توان از کنار آن به سادگی گذشت.