چنین وضعیتی آنان را در جایگاهی قرار می دهد که امکان تحقق کامل ظرفیت ها و پتانسیل های انسانی شان محدود می شود و این دقیقا همان معنایی است که در نظریه خشونت ساختاری بیان شده است محدودشدن فرصت های تحقق زندگی، نه توسط یک فرد، بلکه به صورت غیر شخصی و توسط آرایش نهادی و فرهنگی یک جامعه ...